ေလာဘရယ္မဲ့၊ အတၠမ႐ွိေသးတဲ့
အျပစ္မဲ့ အျဖဴစင္ဆုံး ကေလးဘ၀က
ေအးျမတဲ့ အေမ့ေမတၠာေအးရိပ္ဟာ၊ ကြၽန္ေတာ့အတြက္
လိုတရတဲ့ နိဗၺာန္ပဲေပါ ...
အ႐ႈပ္အေထြးမ်ားနဲ႔၊ ေလာကရဲ႕ ပရိယာယ္ၾကားထဲ
အဆိုးနဲ႔အေကာင္း၊ အ႐ွက္နဲ႔သိကၡာေတြကို
ခဲြျခမ္းသိတတ္တဲ့ အသက္အ႐ြယ္ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ
အေမ့ေမတၠာကိုေက်ာခို္င္း ဆႏၵေစရာလွမ္းလို႔
ေမွာင္မိႈက္ျခင္းခရီး စႏွင္ခဲံေပမယ့္ ...
ရင္ႏွစ္သားမို႔ အျပစ္မျမင္ ေပြမယူပဲ
ခ်စ္ေသာသားအတြက္ ေသာကအပူ
ရင္တြင္းဒဏ္ရာမ်ားစြာကို အၿပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႔ ဖုံးကြယ္ခဲ့ရင္း
သားမိုက္အတြက္ ဖဘုရားထံေတာ္ပါး
စဥ္ဆက္မျပတ္ ေတာင္းဆုေခႊ်ေပးခဲ့တဲ့ အို... အေမ
အဆင္းရယ္မ႐ွိ အခ်င္းရယ္မဲ့ျပန္ေတာ့
အေတြ႕အႀကဳံမွ ဘ၀ဒႆနအျမင္နဲ႔
အေမ့ဆုိဆုံးမစကား ႐ႈပ္ေထြးမႈနဲ႔ ေလာကေရးရာ
ႀကဳံႀကိဳက္ခိုက္မွာ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ ဆင္ျခင္တုံတရား
မ်ားစြာကို ေပးခဲ့တယ္ ...
ပ်က္စီးျခင္း လမ္းမထက္က
ၾကင္နာဟန္ အၿပဳံးတုတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔
အဆိပ္လူးေမတၱာ နားလည္သိတတ္တဲ့ ခ်ိန္မွာေတာ့
ေႏြးေထြးတဲံ အေမ့ေမတၱာရိပ္မွာ ခိုနားဖို႔
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာင္တနဲ႔ အိမ္အျပန္းခရီးကို
အေမ... အၾကင္နာအၿပဳံးနဲ႔
မႀကိဳဆုိနိဳင္ခဲ့ေလၿပီ ... ။ ။
............................................................
အေမမ်ားေန႔၌
(၁၉၉၃ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၇ ရက္) ေန႔တြင္ ခရစ္ေတာ္၌ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာ ခ်စ္ေသာ အေမ့ ကို မိခင္မ်ားေန႔၌ ဂုဏ္ျပဳေရးသားေသာ ရင္းတြင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ ။
|